Qayen is a city in the South Khorasan Province . Qayen is also called the City of Saffron. Saffron from Qayen is prized for its unique aroma and strong color. There is produced about 80% of the whole saffron production in the world. Every year there is a festival called Red Gold ( Saffron) at there with the aid of Iranian Cultural Heritage Handicraft and Truism Organization.

Qayen is a place of great antiquity and complex history. The present city, which lies in broad valley, was founded in the 15th century on the site of an ancient city. Later, the Uzbeks (a Turkic people) took possession of the city and held it until Shah Abbas I (1588-1629) expelled them. In the 18th century, Qayen fell under the control of the Afghans.

A mud wall surrounds the modern town. More affluent residential areas lie outside the wall. The city is a trading center, but it also has industries that produce felt and carpets. The surrounding area consists of hill ranges of 9,000 feet (2,750 m) running northwest-southeast and sinking to the Sistan depression in the south. The region specializes in the cultivation of saffron, supplying nearly all of Iran. The area is the main source of saffron in Iran, but it also produces grain, vegetables, and wood.

There are several ancient places around the town, such as the Tomb of Bozorgmehr Qaini, 5 km to the south.

and the Grand Mosque which is located in the center of the city.

and also Ghale-Kooh which means fort upon mountain

مسجد جامع قاین

این مسجد بنایی است بسیار قدیمی و درنهایت شکوه و جلال که علاوه بر روحانیت معنوی دارای ظاهری دلچسب و فرح انگیز است این مسجد بنایی است بسیار قدیمی و درنهایت شکوه و جلال که علاوه بر روحانیت معنوی دارای ظاهری دلچسب و فرح انگیز است. امروز با گذشت ۱۱۰۰سال همچنان این بنا بلندترین عمارت قاین می باشد.

این مسجد بنایی است بسیار قدیمی و درنهایت شکوه و جلال که علاوه بر روحانیت معنوی دارای ظاهری دلچسب و فرح انگیز است.امروز با گذشت ۱۱۰۰سال همچنان این بنا بلندترین عمارت قاین می باشد.

درمورد بنای اولیه آن اختلاف نظر وجود دارد .استقرار یکی از پایه های مسجد بر روی آتشکده ساسانیان گویای تاریخ کهن آن است.اغلب مورخان وجهانگردان در بیان و معرفی شهر قاین به مسجدجامع صراحتا اشاراتی داشته اند.صوره الارض ابن حوقل (۳۳۱ه ق)می نوسید:

قاین وسعت آن چند سرخس است و بناهای آن از گل ودارای قهندژ(کهندژ)است که خندقی درپیرامون دارد و مسجد جامع و دارالاماره در قهندژاست.

قاین شهری بزرگ و حصین است گرد شهر خندقی دارد و مسجد آدینه به شهر اندر است و آنجا که مقصوره است تاقی عظیم و بزرگ چنانکه در خراسان از آن بزرگتر ندیدیم و آن تاق نه در خور مسجداست و عمارت همه شهر به گنبد است .

از آنجایی که اصطخری مسجد جامع را در قهندژ(ارگ)قاین و در کنار دارالاماره دانسته در حالی که صد سال بعد ناصر خسرو و مسجد را در قسمت اماکن عمومی شهر توصیف می کند.احتمال دارد مسجد کنار دارالاماره در طی صد سال بر اثر زلزله ویران شده و مسجد جامع بعدی بر جای نیایشگاه ساسانی ساخته شده باشد.

از کتیبه های متعدد مسجد جامع می توان نتیجه گرفت که این بنا بارها بر اثر زلزله صدمه کلی دیده و مرمت شده است .

مسجد جامع قاین به عنوان یک اثر مهم تاریخی و مذهبی و خصوصیات معماری در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفته است.

مقبره بوذر جمهر

آرامگاه یکی از عرفای نامدار، سیاستمداران و شاعران قرن چهارم و پنجم هجری قمری است که در دامنه کوه  قرار دارد.منظره شهر از جوار این آرامگاه ببه خصوص در هنگام غروب دیدنی است.

قلعه کوه

قلعه حسین قاینی مشهور به قلعه کوه بر فراز کوهی صعب العبور ساخته شده و برخی معتقدند که این قلعه بخشی از شهر آرتاگوانا در دوره هخامنشی می باشد و ساختار معماری  و فرم طاق ها ، طاقچه ها و درگاه های به جای مانده قدمت قلعه را تا دوره ساسانی تایید می کند.